Recep Fidan

Müzik dinlemek elbette en çok keyif aldığım hobim. Ancak müzik bilgisi çok derin bir insan değilim. Kulağıma hoş gelen, beni bir yerlere götüren her melodi benim için özeldir. Bunun dışında günlük hayatın izin verdiği ölçüde geliştirebiliyorum kendimi bu insanın doğrudan kendisine bir şeyler katan hobisinde.

Yukarıda gördüğünüz iki dostum benim bu özelliğimin çeşitlenmesinde oldukça büyük bir paya sahip olmuşlardır. Klasikleştirdiğimiz pazartesi gecelerinde hem de ocakbaşı muhabbetlerinde büyük bir keyif ile durmaksızın yıllardır dinledikleri hikayelerini çeşitlendirdikleri parçalardan, sanatçılardan konuşur dururlar. İlk zamanlar bunu zaten var olan sürekli konuşma prensipleri olduğunu düşünsemde zaman içesinde bunun bir stil ve kültür olduğunu farkettim.

Masada bulunan bir bardağın şekilsizliği hakkında abartısız 15 dakika konuşabilen bu iki kafadar çok eski yıllara ve anılara dayanan müzik paylaşımlarına başladıklarında ise zamanın nasıl geçtiğinin farkında olmuyor insan. Şarkıların sürelerinden tutunda, söyleyenlerin seslerinin detone oldukları o anda neler hissettikleri konusunda görünüşte pek bir noktaya gitmeyecek bir konuyu günün, masanın sıcak konularına bağlama becerileri ise benzersiz.
Bu iki dost, bir iki paragraf ile anlatılamayacak kadar karmaşıklar. Biri sözü diğeri müziği gibiler bu güzel muhabbetlerin. Her bir pazartesinin özel konuları olduğu gibi özel şarkıları da oluyor ve her ne olursa olsun ilerleyen vakitlerde çalan şarkıların ya seslendirenlerinin ya da müzisyenlerinin bir sözü, yaptığı bir hareket günün en çok takdir edilen davranışı olup çıkıyordu. Uzun zamandır yapamadığımız pazartesi akşamlarının özlemiyle önden böyle bir giriş yapayım dedim, hele bir başlayalım tekrar daha neler çıkacak bekleyin:)